Nodeloos verlies van soevereiniteit

In de crisis werd al snel duidelijk dat problemen bij private banken naar andere private banken in andere landen konden overslaan, omdat banken met gemeenschappelijke munten internationaal kunnen ‘investeren'. Dat dit veroorzaakt wordt door de inrichting van het systeem zelf, fractioneel bankieren en geld-door-bankschuld is in al deze jaren niet onderkend door politici. Er wordt inmiddels zelfs gesproken over een bankenunie en een fiscale unie om de crisis te verhelpen ondanks dat hiermee de werkelijke oorzaken niet worden aangepakt.

Bankenunie

De bankenunie houdt in dat de ECB het overzicht krijgt op alle private banken in de eurozone en dat er een Europees depositogarantiestelsel komt. Dit Europese depositogarantiestelsel is een fonds waar alle banken gemeenschappelijk geld in dienen te storten. Al klinkt dit alsof de rekening voor falende banken op deze manier komt te liggen bij de bankensector zelf, feitelijk houdt dit in dat de rekening toch bij ons ligt. De banken zullen dit geld voor het depositogarantiestelsel namelijk doorbereken aan hun klanten. Ofwel, we zullen prijsverhogingen te zien krijgen.

De bankenunie zal de huidige crisis niet oplossen, noch voorkomen dat er in de toekomst soortgelijke crises zullen plaatsvinden. Deze maatregelen gaan er slechts voor zorgen dat het systeem zoals we het nu kennen, op nationaal niveau, in schaal vergroot zal worden naar de hele Eurozone. Banken zullen nog steeds bankieren met praktisch geen reserves en nog steeds zal geld gecreëerd worden als bankschuld waardoor we niet onder de schuldenlasten uitkomen. Zolang dát niet verandert zullen private banken blijven omvallen en de roep om meer centralisatie, overzicht en machtsoverdracht blijven bestaan.

Fiscale unie

Toen in 1999 de basis werd gelegd voor de monetaire unie wisten de grondleggers al dat het niet zou gaan werken (monetair gezien). De afspraken over een fiscale unie werden om pragmatische redenen uit de weg gegaan, maar een monetaire unie zonder fiscale of zelfs politieke unie kan in de regel niet werken. Dat wisten ze in 1999 ook al. Dat was niet erg, want de politieke unie was altijd al het doel, en gaandeweg zouden ze de ontbrekende stappen wel zetten als de tijd zou komen. Die tijd, een enorme schuldencrisis, is nu, en we zien dan ook dat er wordt geroepen voor een Europese oplossing.

Op naar de politieke unie

Op 30 September 2013 zei Yves Mersch, uitvoerend directielid van de ECB, het volgende:

“(…) if adverse shocks hit or bank failures arise, there needs to be an effective crisis-management and resolution framework with credible backstops. Several of these elements were either weak or altogether missing in Europe and in Member States with a strong banking presence. At the same time, monetary union needs banking union because sound banks are an essential complement to sound money.

(…)

Something new emerged at the June 2012 Summit of euro area leaders: glimpses of a shared European vision for a coherent and viable architecture of EMU. The Presidents of the European Council (Herman Van Rompuy), the Eurogroup (then Jean-Claude Juncker), the European Commission (José Manuel Barroso) and the ECB (Mario Draghi) drew up what is known as the “Four Presidents' Report”. [3] The report backs a new architecture for European Economic and Monetary Union by creating four unions over the next decade:

  • a banking union, comprising an integrated financial framework, including the Single Supervisory Mechanism or SSM and a bank resolution framework;
  • a fiscal union, comprising an integrated budgetary framework that will go beyond the fiscal compact;
  • an economic union, comprising an integrated economic policy framework; and
  • a political union, enhancing the democratic legitimacy and accountability of all decision-making bodies within the EU. (…)
Hopefully, Jean Monnet was right when he noted that “Europe will be forged in crises, and will be the sum of the solutions adopted for those crises”

Hier wordt uitgelegd dat er geen effectief crisisbeleid was op Europees niveau en dat er daarom meer overzicht en controle moet komen op de banken. Het afsluitende citaat geeft aan dat het ideaal van de EU eerst komt en dat de crisis effectief wordt aangewend om dit ideaal te implementeren.

Overdracht van soevereiniteit

Als we eenmaal zover zijn dat de fiscale unie wordt geïmplementeerd, dan zal dat betekenen dat de EU de budgetten van de overheid zal moeten goedkeuren voordat we deze mogen gebruiken. Dit is een enorme macht die we zomaar weggeven aan mensen buiten ons land.

Het bankwezen heeft nu al de macht onze economie vorm te geven door te kunnen bepalen waar nieuw geld als eerst heengaat. Internationale geldschieters hebben daarnaast nu al macht om invloed uit te oefenen op beleidsvorming van de overheid door het bezit van staatsobligaties.

Als we toestaan dat we onder het excuus van de crisis ook nog in een fiscale unie, en daarmee uiteindelijk een politieke unie, terecht komen dan betekent dat een immense soevereiniteitsoverdracht naar de EU.